Bazı ülkeler haritada görünür.

Bazıları ise haritayı çizer.

İşte fark tam da burada başlar.

Yıllarca Türkiye'ye dönüp, "Sen biraz kenarda dur" diyenler vardı. Kapıya ihtiyaç duyduklarında kapıyı çaldılar, koridora ihtiyaç duyduklarında koridoru kullandılar, kriz çıktığında ise ilk akıllarına yine Türkiye geldi. Çünkü coğrafya, diplomasi kadar inatçıdır; ne haritayı değiştirebilirsiniz ne de boğazların yerini.

Şimdi Amerikan basını diyor ki...

NATO Zirvesi, Türkiye ile Amerika arasında yeni bir dönemin kapısını aralayabilir.

F-35 yeniden konuşuluyor.

KAAN'ın motoru yeniden konuşuluyor.

Savunma sanayisinde yeni iş birlikleri yeniden konuşuluyor.

Demek ki konuşulabiliyormuş...

Dün imkânsız denilenlerin bugün masaya gelmesi, siyasetin değil; hayatın gerçeğidir.

Bir ayrıntı daha var.

Donald Trump'ın, "Çoğu kişi için gitmezdim ama Cumhurbaşkanı Erdoğan beni aradı. 'Amerika burada olmalı' dedi. Ben de ona duyduğum saygı nedeniyle geliyorum." sözleri diplomasi kitaplarına girecek türden cümlelerdir.

Devletler arasında dostluk değil, çıkar vardır derler.

Doğrudur.

Ama bazen liderler arasındaki güven, çıkarların önünü açan köprü olur.

Türkiye bugün NATO'nun sadece ikinci büyük ordusuna sahip ülke değildir.

Karadeniz'in kilididir.

Orta Doğu'nun eşiğidir.

Kafkasya'nın kavşağıdır.

Akdeniz'in nefesidir.

Boğazların bekçisidir.

Kosova'da vardır.

Afganistan'da vardı.

Irak'ta vardır.

Denizlerde devriye görevi yapar.

Terörle mücadelede kendi bedelini kendi öder.

İHA üretir.

SİHA üretir.

Kendi savaş uçağını üretmeye çalışır.

Sonra biri çıkıp da "Türkiye neden bu kadar önemli?" diye soruyor.

İnsanın gülümseyesi geliyor.

Bir evi ayakta tutan sadece duvar değildir.

Taşıyıcı kolonlar vardır.

Kolonu çekerseniz bina çöker.

NATO'nun da taşıyıcı kolonlarından biri Türkiye'dir.

Bunu yıllardır söyleyenler vardı.

Şimdi bunu Washington'dan, Avrupa'dan, uluslararası haber ajanslarından duymaya başladık.

Geç de olsa...

Gerçeğin bir huyu vardır.

Eninde sonunda herkesin kapısını çalar.

Türkiye'nin değeri de öyle...

Bugün konuşulan mesele yalnızca birkaç savaş uçağı değildir.

Asıl mesele, Ankara'nın uluslararası masalarda yeniden ağırlık merkezi hâline gelmesidir.

Çünkü devletler bazen silahlarıyla güç kazanır.

Ama asıl gücü, vazgeçilemez olduklarında elde ederler.

Ve görünen o ki...

Türkiye artık sadece haritada bir ülke değil.

Dengenin kendisi.