Erzurum Gazetesi Arşiv

sayın hocam istasyon hakikaten erzurumun yüz akıydı hemen hemen orada büyüdüm 7 yaşında geceleri saat 23.30 da kalkan trene gazete satmak için gelirdim garın pencerelerine ozamanın mecmualarını ve yerel ve genel gazetelerini serer tren kalkıncaya kadar satardım daha sonra hava soğuk girersin gara sıcacık çoğu evi olmayan orada yatardı daha sonraları gar lokantası vardı herkes giremezdi şişman bir sahibi vardı kapı önünde durur kılıksızları almazdı.sevdiğim bir kız vardı babası ile trenle tatile gitmişlerdi bir ay gelmeyeceğini bildiğim halde her gün trenin gelişini muhakkak karşılardım sonra öğrendimki temelli gitmişler............

Hocam benden size tatlı bir anı. Yıl 1962.Denizli'de görev yapıyorum,izine gelmişim, Erzurum-Denizli trenle 3gün 3gece ve o yıllarda otobü seferleri yapılmıyor. 1962 yılı Nisan ayı, izin dönüşü için istasyondayım ve askeri sevkiyat var. İstasyon ana baba günü,çeşitli yerlerde davul zurna sesleri birbirine karışıyor. Oynayanlar,bar tutanlar, askere giden oğluna sarılıp ağlayan analar. İstasyon sanki bir mahşer yeri. Bu hengame içerisinde, yolcular arasından bir ses yükseliyor "Huma kuşu yükseklerden seslenir" diye bir nağme. O anda istasyonda sanırsın tek bir kişi yok gibi.Herkes susmuş,çıt yok,insanlar sanki nefes bile almıyor. Allah ömrünü uzun etsin,Mükerrem Kemertaş'ın gençlik yılları ve Huma kuşu. Saygılar sunuyorum.

Değerli başkanım,selam.yine geçmiş,yine anılar yine çocukluğumuz ve hatıralar...düşünmek hatırlamak ve yaşamak ...güzeldi .duyguların yücelerde hep daim kalsın ...sevgiler...

erdal bey öncelikle sizi tebrik ediyorum.bizler erzurum dışında yaşayanlar olarak o eski anılarımızın tazelenmesine vesile oluyorsunuz 40 -50 yıl öncesine yolculuk yaptırıyorsunuz yazılarınızı okudukca o anları yaşıyoruz. sanıyorum benim konumumda olan herkes bu hissiyatı paylaşıyordur.sizlere selamlar ve saygılar sunar gönderiyorum.