Töre, kanundan önce gelir.

Kanun, mürekkep; töre, kan.

Batı, adaleti kitapta aradı.

Biz, dedemizin duasında bulduk.

Roma’nın hâkimi vardı.

Bizim aksakalımız.

Kuzu diz çöker, annesini emer.

Karga yaşlı annesini besler.

Adı: saygı.

Horoz şafakta öter.

Kazlar mevsime uyar.

Adı: söz.

Yeşilbaşlı ördek, yoldaşını kaybeder.

Bir ömür yalnız.

Adı: sadakat.

Geyik otlağı paylaşır.

Karınca lokmasını.

Adı: adalet.

Töre, kitabı olmayan bir anayasa.

Pusulası olmayan bir millet, çölde savrulur.

Türkmen duası:

“Önce dağa, taşa, ormana ver.

Sonra komşuya, muhtaca.

Kalan varsa bana ver.”

Batı anlamaz.

Onlar “ben”le başlar.

Biz “biz”le.

Hayvan yaradılış kanununa sadık.

İnsan, töresini reddettiğinde hayvandan aşağı.

Töre, huzurun kitabı.

Mutluluğun pusulası.

Pusula kırılırsa:

Dağlar susar.

Bayraklar dalgalanmaz.

Millet kaybolur.