Bir zamanlar insanın değeri sözüyle ölçülürdü.
Şimdi cüzdanıyla…

Bir zamanlar “Bu adam nasıl biridir?” diye sorulurdu.
Şimdi “Ne kadar zengindir?” diye.

Ve işte tam burada başlıyor çürüme.

Çünkü para, ihtiyaç gidermek için vardır.
İnsan ise bir süre sonra parayı ihtiyaç gidermek için değil, insan satın almak için kullanmaya başlıyor.

Kur’an’ın daha ilk inen surelerinden birinde dikkatimizi çektiği tehlike tam da budur.

“Hayır! İnsan kendisini müstağni görünce azar.”

Ne kadar sarsıcı bir tespit…

Dikkat edin…
Âyet “İnsan fakir olunca azar.” demiyor.
“İnsan inkâr edince azar.” diye başlamıyor.
“İnsan güç bulunca taşar.” da demiyor.

“Müstağni olunca…”

Yani kendisini yeterli gören…
Kimseye ihtiyacı olmadığını zanneden…
Parasıyla her kapıyı açacağını sanan…
Herkesi satın alabileceğine inanan…

İşte asıl tehlike burada başlıyor.

Böyle insanlar makamı satın alabileceklerini düşünür.
Şerefi de…
Sadakati de…
Dostluğu da…
Kalemi de…
Vicdanı da…

Her şeyin fiyatı olduğuna inanırlar.

Oysa fiyatı olan şeyin değeri olmaz.

Bir hâkimi satın alırsanız adalet ölür.
Bir gazeteciyi satın alırsanız hakikat ölür.
Bir siyasetçiyi satın alırsanız millet kaybeder.
Bir akademisyeni satın alırsanız ilim çöker.
Bir din adamını satın alırsanız inanç yara alır.

Ve en sonunda…
Parayla büyüyen insanlar, karakter olarak küçülür.

Müstağnilik sadece zengin olmak değildir.

Asıl müstağnilik…
Allah’a muhtaç olduğunu unutacak kadar kibirlenmektir.

İnsan cebi doldukça başını dik tutabilir.
Ama başı göğe kalkarsa, gözleri yeri göremez.

Bugün toplumların en büyük meselesi yoksulluk değildir.
Paranın ahlâkın yerine geçirilmesidir.

Çünkü paranın hüküm sürdüğü yerde liyakat susar.
Vicdan geri çekilir.
Hakikat pazarlık konusu olur.

İnsanlar artık “Doğru mu?” diye sormuyor.
“Kaç para eder?” diye soruyor.

İşte medeniyetler böyle çöküyor.

Tankla değil…
Topla değil…
Parayla satın alınmış sessizliklerle…

Kur’an’ın daha ilk sayfalarda yaptığı uyarıyı yeniden okumaya ihtiyacımız var.

İnsanı azdıran servetin kendisi değildir.

Servetin, sahibine “Artık kimseye ihtiyacım yok.” dedirtmesidir.

Çünkü insanın en büyük zenginliği banka hesabı değil…

Secde edebildiği kalbidir.