“Yüreği Yanık Bir Kadının Bedduası”‏

Gazeteci-Yazar Mehmet Nuri Yardım “Yazar Olacak Çocuklar” isimli çalışmasında Türk Edebiyatının güçlü kalemlerinin çocukluk yıllarını irdelemiş. Yazar ve şairlerin okuma alışkanlığı ve yazı ile nasıl tanıştıklarına dair muhtelif sorulara cevaplar aramış. Akademisyen-Yazar Emin Özdemir’in anlattığı bir anekdot çok etkileyiciydi. Bunu yakın çevremde birçok kişiye zevk alarak anlatmıştım. İyi bir “Muktebes” olacağı düşüncesiyle paylaşmak istedim.

Emin Özdemir’in ilkokul yılları Erzincan’ın Kemaliye İlçesinin bir köyünde geçer. Söz konusu dönem İkinci Dünya Savaşı’nın dünyayı kasıp kavurduğu dönemlerdir. Türkiye’nin savaşa girebilir korkusunu gün be gün yaşadığı yıllarda seferberlik çağındaki bütün erkeklerin askere çağrıldığından köyde yetişkin erkek yoktur. Olanların da okuma-yazma bilmediğinden köyde yazılması gereken mektupların tamamını Özdemir yazar. Bu dönemdeki yazdığı mektupların ileride yazarlık için önemli bir yazı egzersizi olarak değerlendirebileceğini ifade eder yazar.

Özdemir, 10 yaşlarındayken yazdığı bir mektup ve mektuptaki bir maniyi hâlâ unutamadığını söyler. Yeni evlenmiş bir kadının eşi iş bulmak ve para kazanmak için İstanbul’a gider. Ancak arkada bıraktıklarını 4 yıl boyunca pek önemsemez. Adam, bugün gelirim yarın gelirim diye memleketine pek haber göndermez. Kadın muhtemelen adamın İstanbul’da evlendiğini düşünür. Yeni gelin, mektubu Özdemir’e dikte ettirir. Yoksulluk içerisinde kendisinin yanında olmasını istediğini, zor durumda olduklarını, bir an önce dönmesi gerektiğini, gelmeyecekse de para göndermesi vs. gibi şeyler yazdırır. En sonunda da şu maniyi yazmasını ister:

“İplik eğirmişim kime dokutam/Ağam deliysem üstten okutam/ Bir okka yağ almadan gittin gurbete/ Eller yemek pişirir, öldüm kokudan/ Ahrette de İstanbul yok kaçasın/ Yalan gerçek defterini açasın/Galata köprüsü sanıp sıratı/Başın döne cehenneme uçasın…” (Mehmet Nuri Yardım, “Yazar Olacak Çocuklar”,2007, İstanbul, Selis Yayınları.)