Asri Mezarlık önündeyim..

Bir sonsuz sükut, binlerce huzur esiyor Erzurum üstüne..

Söğütler yaş, leylaklar yas kisvesinde..

Bir dinmeyen gazel gibi ya:

‘Bülbüller sazda, güller niyazda..’

Ve hamd ve hamd ve hamd..

Değişmez hakikat La ilahe illallah..

Değişmez niyaz Elhamdüllilah..

**

Asri Mezarlık önündeyim..

Gaileyi maişet, endişeyi ikbalin bittiği nokta.

Dünyevi koşuşturmaların yerini hesaba terk ettiği adres..

Hüsranlar, hayal kırıklıkları..

Sevinçler, sürurlar..

Makamlar, mevkiler..

Yoksulluklar, zenginlikler..

Ve başlar ve ayaklar..

**

Asri Mezarlık önündeyim..

Bir sual dökülüyor beynime..

Bir sual..

Ayla Çelik’in mısralarıyla bir sual:

‘Ne yelkenumuz kaldi, ne dümenumuz

Kalanlarumuz tamam da nerde gidenlerumuz?’

Sahi..

Nerede gidenlerimiz..

**

Asri Mezarlık önündeyim..

‘Analari ağlar da bilmez uşaklarumuz’ diyor ya Çelik..

Anaları ağlar da..

***

Asri Mezarlık önündeyim..

Bir şiir döküldü yüreğime bir şiir.

Murathan Mungan’ın hissiyatıyla..

Maziyi terennümdeyim..

Pişmanlıklar kabullerden fazla..

Keşkeler olanlardan çok..

‘Hani erken inerdi karanlık

Hani yağmur yağardı inceden

Hani okuldan, işten dönerken

Işıklar yanardı evlerde

Hani ay herkese gülümserken

Mevsimler kimseyi dinlemezken

Hani çocuklar gibi zaman nedir bilmezken

Hani herkes arkadaş

Hani oyunlar sürerken

Hani çerçeveler boş

Hani körkütük sarhoş gençliğimizden

Hani şarkılar bizi henüz bu kadar incitmezken

Eskidendi, eskidendi, çok eskiden

Şimdi ay usul, yıldızlar eski

Hatıralar gökyüzü gibi

Gitmiyor üzerimizden

Geçen geçti

Geçen geçti

Hadi geceyi söndür kalbim

Şimdi uykusuzluk vakti

Gençlik de geceler gibi eskidendi

Hani herkes arkadaş…’

***

Asri Mezarlık dönüşündeyim..

Geçmiş ve geleceğin buluştuğu kavşaktan..

Faruk Nafizce bir teselli hakim benliğime..

Ve hal:

‘Saatler saatleri vurdu çelik sesiyle,

Saatler son gecemin geçti cenazesiyle,

Nihayet ben ağlarken toprağın yüzü güldü,

Sokaklardan caddeye doğru sesler döküldü... ‘

**

Asri Mezarlık…

Dedelerimiz, ninelerimiz..

Babalarımız annelerimiz..

Çocuklarımız, kardeşlerimiz..

Özlemlerimiz, hasretlerimiz..

Güzelliklerimiz, çirkinliklerimiz..

Sevdiklerimiz ve sevmediklerimizle hakikatin resmi..

 Ve beynimizde zonklayan bir acı..

Yüreğimizde dinmeyen bir sızı ile temaşa..

Değişmeyen sual çepeçevre sarmış kulaklarımızı:

‘‘Ne yelkenumuz kaldi, ne dümenumuz

Kalanlarumuz tamam da nerde gidenlerumuz?’

Sahi ya..

Nerede gidenlerimiz..