Ekonomi haberlerini okurken insanın yüzü pek gülmez.

Çünkü rakamların mizah duygusu yoktur.

Ya eksidedirler...

Ya artıdadırlar...

Arası pek bulunmaz.

Ama Erzurum'un son ihracat rakamlarına bakınca insanın aklına şu geliyor:

Demek ki bu şehir sadece soğuğuyla değil, sıcağıyla da çalışabiliyormuş.

Haziran ayında ihracat...

Bir yılda 1,9 milyon dolardan 4,6 milyon dolara çıkmış.

Yüzde 133 artış.

Altı aylık toplam ise 21,9 milyon dolar.

Şimdi diyeceksiniz ki, "İyi de bunun bana ne faydası var?"

Haklı bir soru.

Çünkü vatandaşın ekonomiyi ölçme yöntemi TÜİK değildir.

Markettir.

Kasaptır.

Pazardır.

Manavdır.

Cebindeki son banknottur.

Ama yine de ihracat önemlidir.

Çünkü bir şehir üretiyorsa, satıyorsa, dünyanın başka ülkelerine mal gönderebiliyorsa orada umut hâlâ mesaidedir.

En çok hoşuma giden tarafı ise şu oldu.

Otomotiv ihracatı...

Tam yüzde 4 bin 776 artmış.

Bu rakamı görünce önce gözlüğümü sildim.

Sonra haberi bir daha okudum.

Meğer rakam doğruymuş.

İnsan ister istemez düşünüyor.

Demek ki bazen bir sektör de "Ben de buradayım." diye yüksek sesle konuşabiliyormuş.

Su ürünleri yine listenin zirvesinde.

Denizi olmayan bir şehrin ihracatında su ürünlerinin başı çekmesi de Anadolu'nun kendine has mizahlarından biri.

Hayat bazen coğrafya derslerini de şaşırtıyor.

Kimyevi maddeler...

Makine...

Hububat...

Çelik...

Liste uzayıp gidiyor.

Her biri Erzurum'un görünmeyen emekçilerinin imzasını taşıyor.

Ama madalyonun öbür yüzü de var.

Yedi sektörde gerileme yaşanmış.

Demek ki her sofrada tatlı yok.

Bazen turşu da geliyor.

Ekonomi zaten biraz böyledir.

Bir kapı açılırken öteki biraz gıcırdar.

Asıl mesele, açılan kapıların sayısını artırabilmektir.

Şehrin ihracatını yalnızca sanayici büyütmez.

Üreten çiftçi büyütür.

Atölyesinde sabahlayan usta büyütür.

Sipariş yetiştirmeye çalışan küçük işletme büyütür.

Kamyonu sabaha karşı yola çıkan nakliyeci büyütür.

Gümrük evrakını hazırlayan memur bile bu hikâyenin görünmeyen kahramanıdır.

Çünkü ihracat dediğiniz şey, tek bir fabrikanın değil, koca bir şehrin ortak emeğidir.

Şimdi yapılması gereken, bu başarıyı alkışlamak kadar eksikleri de konuşabilmektir.

Yeni pazarlar...

Yeni yatırımlar...

Lojistik imkânları...

Markalaşma...

Katma değeri yüksek üretim...

Bunlar olmadan rakamlar bir ay güler, ertesi ay küser.

Ben yine de rakamların bu ay yüzünün güldüğünü görüyorum.

İnsan bazen rakamlardan da moral alıyor.

Yeter ki o rakamların arkasında alın teri, üretim ve memleket sevdası olsun.

Gerisi...

Zaten hesabın değil, gayretin bereketidir.